Het begon in mijn eigen familie
Wanneer de oma van mijn vrouw belde, ging mijn vrouw bij haar langs om te zien hoe het ging en te helpen waar dat nodig was.
Natuurlijk was haar moeder degene die het grootste deel van de zorg droeg. Zij nam de moeilijkste kanten van het dagelijks leven op zich en ik zag dat van dichtbij.
Mijn vrouw hielp vanuit de wens om als kleindochter te doen wat ze kon.
‘Ze heeft zoveel voor mij gezorgd. Nu wil ik doen wat ik voor haar kan.’
‘Ik wil helpen met de tijd die ik heb en binnen wat ik aankan.’
Volgens mij was dat een heel natuurlijk gevoel.
Wanneer vriendelijkheid en verantwoordelijkheidsgevoel langzaam zwaar worden
Tegelijkertijd leek ze zichzelf soms te ver te duwen, juist omdat haar vriendelijkheid en verantwoordelijkheidsgevoel zo sterk waren.
De telefoon opnemen zodra hij gaat. Erheen gaan wanneer er iets nodig is. De situatie voortdurend in gedachten houden.
Die kleine dingen stapelen zich op en ongemerkt ben je steeds langer waakzaam.
Toch kan het moeilijk zijn om die last ‘zwaar’ te noemen. Je wilt er tegenover familie niet te veel nadruk op leggen. Omdat je zelf kiest om te helpen, eindig je gemakkelijk met alles alleen dragen.
Niet jezelf benadrukken, maar gewoon vanzelfsprekend delen
Eén gevoel is me vooral bijgebleven: ‘Ik wil niet expres benadrukken wat ik allemaal heb gedaan.’
Informatie als ‘Zo staan we er nu voor’ of ‘Daar heb ik al voor gezorgd’ zou echter vanzelf door de familie moeten kunnen stromen.
Het gaat minder om lof krijgen dan om de geruststelling dat iedereen de situatie begrijpt.
Ook in onze familie stond haar moeder centraal in de zorg en hielp iedere naaste waar mogelijk. Toch bleek het verrassend moeilijk om te delen wie wat had gedaan en hoe de situatie ervoor stond.
‘Hoe ging het met de medicijnen?’ ‘Hoe voelde ze zich vandaag?’ ‘Wanneer is de volgende afspraak?’
Die vragen kwamen steeds terug.
Daarom dacht ik dat een natuurlijkere en eenvoudigere manier om te delen mantelzorgers misschien wat ruimte in hun hoofd kon geven.
Ik wilde ook een plek maken om gevoelens kwijt te kunnen
Sommige mantelzorgers doen hun uiterste best terwijl ze veel alleen dragen.
Op zulke momenten kan een plek om gevoelens te uiten of advies te vragen aan mensen in een vergelijkbare situatie wat verlichting bieden.
Daarom wilde ik ook een gespreksruimte in de app maken.
Meer momenten waarop het iets lichter voelt
Iedere familie ervaart de zorg voor een naaste anders. Ik denk niet dat deze app iedereen op precies dezelfde manier kan helpen.
Toch blijf ik Carez ontwikkelen in de hoop op meer momenten waarop iemand die last of zorgen voelt, kan denken: ‘Het gaat iets gemakkelijker’ of ‘Ik voel me iets geruster’.
Carez is geen app die mantelzorg perfect moet maken.
Carez is geen app die mantelzorg perfect moet maken.
Ik hoop alleen dat kleine berichten als ‘Ik heb het geregeld’, ‘Ik heb het gezien’ of ‘Bedankt’ de last van mantelzorgers een klein beetje kunnen verlichten.
